Συναγωνιστές συναγωνίστριες
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις του Π.Α.ΜΕ, που γίνονται σήμερα σε 66 πόλεις της χώρας είναι μια ακόμα οργανωμένη, μαζική και μαχητική ενιαία απάντηση του ταξικού εργατικού κινήματος στον απάνθρωπο ταξικό πόλεμο που κήρυξαν οι πλουτοκράτες, οι κυβερνήσεις τους, τα κόμματά τους στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου.
Μας καλούν, με την απειλή της πείνας, του εισαγγελέα, με το "μαστίγιο και το καρότο" να δεχθούμε να σκύψουμε το κεφάλι και να αποδεχθούμε ξανά νέες ακόμα πιο δυσβάσταχτες θυσίες για να σωθούν τα κέρδη, τα προνόμια και η εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας. Μας καλούν να δείξουμε υπομονή και αυτοσυγκράτηση. Μας καλούν όχι μόνο να παραιτηθούμε από ό,τι έχει απομείνει από τις εργατικές κατακτήσεις και δικαιώματα, αλλά να παραιτηθούμε και από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής για μας και τα παιδιά μας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες. Μας καλούν να ξεχάσουμε το αίτημα για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με λιγότερες ώρες δουλειάς, με αξιοπρεπή μισθό και μεροκάματο. Μας καλούν να ξεχάσουμε το δικαίωμα της ανάπαυσης και του ελεύθερου χρόνου, να παραιτηθούμε από τις διεκδικήσεις μας για σύγχρονα, ενιαία και δημόσια κοινωνικά συστήματα ασφάλειας και πρόνοιας, εκπαίδευσης και υγείας.
Το δικό μας μήνυμα, η δικιά μας απάντηση είναι: Ούτε βήμα πίσω! Καμιά αυτοσυγκράτηση! Καμιά υποχώρηση! Απαντάμε με ένταση της προσπάθειας για οργάνωση και αλληλεγγύη σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Αυτή είναι η δύναμή μας, αυτό είναι το όπλο μας. Ξεπερνάμε τις καθυστερήσεις και τις αδυναμίες μας, ορθώνουμε το ανάστημά μας. Να οργανωθούμε γερά και να περάσουμε στην αντεπίθεση.
· Με την οργάνωση και την αλληλεγγύη να βάλουμε φραγμό στις απολύσεις.
· Να βρεθούμε μαζί με τους απολυμένους και τους άνεργους, να διεκδικήσουμε την προστασία τους και την κάλυψη των αναγκών τους, με βάση τις προτάσεις του Π.Α.ΜΕ.
· Να βάλουμε φραγμό στα σχέδια για μείωση ημερών εργασίας και μισθών, παλεύοντας αποφασιστικά για συλλογικές συμβάσεις και ουσιαστικές αυξήσεις.
· Να πληρώσουν οι καπιταλιστές για την κρίση τους. Να νοιώσουν τη δύναμη του εργατικού κινήματος. Να ζουν με το φόβο της εργατικής αφύπνισης και αντεπίθεσης.
Ούτε βήμα πίσω λοιπόν. Αρκετά πλήρωσαν η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί και μεσαίοι αγρότες όλα αυτά τα χρόνια.
Ο πλούτος που συσσωρεύτηκε είναι αμύθητος, τα προϊόντα που γεμίζουν τις βιτρίνες και τις αποθήκες είναι ασύλληπτα σε όγκο. Οι μηχανές παραγωγής προϊόντων αλλά και γενικότερα τα σύγχρονα μηχανικά και τεχνολογικά επιτεύγματα δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. Όλος αυτός ο πλούτος είναι δημιούργημα των εργατών. Αν όλα αυτά ήταν στην υπηρεσία του συνόλου, η ζωή θα ήταν πολύ διαφορετική για όλο το λαό. Κι όμως οι παραγωγοί αυτού του πλούτου υποφέρουν και ζουν μέσα στην ανασφάλεια, στην ανεργία, στη φτώχεια. Εκεί βρίσκεται η αιτία του σημερινού προβλήματος της κρίσης! Όλος αυτός ο πλούτος είναι ιδιοκτησία των λίγων που έγιναν πανίσχυροι και είναι θωρακισμένοι με όλα τα μέσα που διαθέτει το σύστημα.
Συναγωνιστές συναγωνίστριες
Η κρίση ξέσπασε γιατί οι καπιταλιστές δεν μπορούν να αυξάνουν με τους ίδιους ρυθμούς και με τα ίδια ποσοστά τα κέρδη τους, να αναπαράγουν τον συσσωρευμένο πλούτο. Φράκαραν και κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Το σύστημά τους, ο τρόπος παραγωγής τους, ο καπιταλισμός, βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες της κοινωνίας και της εξέλιξης. Είναι εμπόδιο. Είναι σύστημα σάπιο και παρασιτικό. Είναι ανθυγιεινό για την εργατική τάξη, γενικότερα για τον εργαζόμενο λαό. Γι’ αυτό τα όργανα της ευρωενωσιακής πλουτοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κομισιόν, το Ευρωδικαστήριο σχεδιάζουν και απαιτούν, αποφασίζουν και υλοποιούν μέσω των αστικών κυβερνήσεων, φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών: μεγαλύτερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, μειώσεις μισθών, συρρίκνωση και ξεπάτωμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Να σε τι ζητάνε να βάλουμε πλάτη. Ζητούν την συναίνεσή μας για να ξεπεράσουν αυτή τη δυσκολία και τους κινδύνους που απειλούν το βάρβαρο και εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.
Ένα πρέπει να ‘ναι καθαρό. Αν βγουν και όποτε βγουν από την κρίση με τους δικούς τους όρους, η εργατική τάξη θα είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα αν δεν αντιπαλέψει αυτά τα σχέδια.
Κάθε μέτρο που θα παίρνεται σε βάρος της εργατικής τάξης, ακόμη κι άν ονομάζεται τώρα “έκτακτο” ή “προσωρινό” θα μονιμοποιηθεί. Και το κυριότερο η κρίση θα επανέλθει ακόμα πιο καταστροφική όσο το μονοπωλιακό κεφάλαιο έχει στην ιδιοκτησία του τα μέσα παραγωγής και τον παραγόμενο πλούτο.
Εμείς δε διαλέγουμε ποιος καπιταλιστής κινδυνεύει λιγότερο ή περισσότερο. Αποφασιστικά, ταξικά, μαχητικά απαντάμε: Καμιά θυσία για την πλουτοκρατία. Δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα και το ίδιο μέλλον. Το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας είναι, πρέπει να είναι στα χέρια της εργατικής τάξης.
Μόνο η εργατική τάξη σε συμμαχία με τα άλλα εργαζόμενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, με τους αυτοαπασχολούμενους στις πόλεις και τα χωριά μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση και να εξαλείψουν μια για πάντα τις αιτίες που γεννούν την κρίση. Αυτή την προοπτική χαράζουμε.
Αγωνιζόμαστε για την διεύρυνση του Αγωνιστικού Λαϊκού Μετώπου όχι μόνο για να μην πληρώσουν την κρίση αυτοί που δεν ευθύνονται, αλλά να βγουν από την κρίση τραυματισμένοι, φοβισμένοι και εξουθενωμένοι οι καπιταλιστές. Εντείνουμε τον συνδικαλιστικό και πολιτικό αγώνα για να απαλλαγεί η κοινωνία από την κυριαρχία και την εξουσία των μονοπωλίων.
Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, εν ονόματι του κεφαλαίου ζητάει ομοψυχία. Πετάμε στα σκουπίδια τις συναινετικές εκκλήσεις τους, είναι δηλητήριο για την εργατική τάξη.
Μας λένε ότι είναι εθνική υπόθεση να βγούμε από την κρίση. Ότι η κρίση είναι απειλή για όλη την κοινωνία. Είναι μεγάλη απάτη και ψέμα αυτή η θεωρία. Όπως ήταν ψέμα και απάτη όλα αυτά τα χρόνια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εγγυάται το μέλλον των εργαζομένων. Ότι το Ευρώ θα φέρει ευημερία, ότι η ΟΝΕ θα θωρακίσει την ισχυρή Ελλάδα.
Η αλήθεια, η ταξική αλήθεια είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θωράκισε και εξασφάλισε μόνο τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Όμως ξέφτισε το παραμύθι τους
Το Μάαστριχτ που ψήφισαν όλα τα κόμματα εκτός από το κόμμα της εργατικής τάξης, ήταν η μήτρα που γέννησε τη σημερινή άθλια κατάσταση.
Σήμερα που καταρρίπτονται οι μύθοι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι υποστηριχτές της ξεχνάν τις διακηρύξεις και τις ευθύνες τους και επιχειρούν να ξανασερβίρουν τους ίδιους μύθους. Μας καλούν να βάλουμε όλοι πλάτη για να κάνουμε, λένε, τον καπιταλισμό πιο ανθρώπινο και να ανανεώσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, να παλέψουμε λένε ώστε να θεσπιστούν κανόνες και ίσες ευκαιρίες για το παιδί του εργάτη και το παιδί του βιομηχάνου! Είναι απάτη και ξεδιάντροπη απόπειρα να ξεγελάσουν τον εργαζόμενο λαό.
Τώρα θυμήθηκε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυριαρχούν οι συντηρητικές δυνάμεις και όχι οι σοσιαλιστές. Γι' αυτό έχουμε αυτές τις εξελίξεις. Αν ήταν αυτοί στην εξουσία θα ήμασταν λένε καλύτερα! Κρύβουν ότι το Μάαστριχτ και η Λευκή Βίβλος, δηλαδή οι στρατηγικές κατευθύνσεις που τώρα υλοποιούνται, είχαν ως πρωταγωνιστές του σοσιαλιστές.
Κρύβουν την αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ένωση ληστών για τους λαούς, αλλά και ανειρήνευτων αντιθέσεων κάθε χώρας ενάντια σε άλλες χώρες για λογαριασμό των συμφερόντων της δικής της πλουτοκρατίας. Έχουμε όμως μνήμη και πολύτιμη πείρα!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ΝΔ, οι σοσιαλδημοκρατικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις, οι δυνάμεις του Ευρωμονόδρομου σχεδιάζουν και εφαρμόζουν την πολιτική που δίνει τεράστια ποσά στους τραπεζίτες και στους επιχειρηματίες. Όλοι μαζί παίρνουν μέτρα για να εξυπηρετήσουν το κεφάλαιο. Είμαστε ταξικοί αντίπαλοι μαζί τους.
Εμείς είμαστε αλληλέγγυοι με τους χιλιάδες απολυμένους εργάτες και χιλιάδες άστεγους, τους άνεργους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Είμαστε μαζί τους στον αγώνα για να μην πληρώσει η εργατική τάξη τα σπασμένα της κρίσης τους και συντονίζουμε τα βήματά μας στην προοπτική να απαλλαγεί σε κάθε χώρα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και τους υπεύθυνους της κρίσης.
Μας λένε ότι η χώρα απειλείται από τα ελλείμματα και το εξωτερικό χρέος.
Ο εργαζόμενος λαός δεν ευθύνεται. Είναι ελλείμματα και χρέη που δημιουργήθηκαν για έργα και ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου και των μηχανισμών θωράκισης των συμφερόντων του.
Τα πληρώσαμε πολύ ακριβά και τώρα μας καλούν να τα ξαναπληρώσουμε.
Δεν αφορά την εργατική τάξη αν η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε περισσότερα χρέη και ελλείμματα. Είναι δική τους όλη η ευθύνη και πρέπει να πληρώσουν πολιτικά και οι δυο. Να δεχθούν ισχυρό πλήγμα. Να τους εγκαταλείψουν μαζικά οι εργάτες και οι εργάτριες.
Συνάδελφοι συναδέλφισσες
Ξέρουμε πολύ καλά ότι στις γραμμές της εργατικής και λαϊκής οικογένειας μεγαλώνει η φτώχεια, η ανέχεια, η αγωνία για το αύριο. Φουντώνει η αγανάκτηση, ο θυμός, αλλά και ο φόβος. Πολλές οικογένειες και ιδιαίτερα οι μετανάστες βρίσκονται στο όριο της εξαθλίωσης.
Την ίδια στιγμή ο εργοδοτικός–κυβερνητικός συνδικαλισμός για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει τον ρόλο του συνένοχου, του προσκυνημένου. Η συνδικαλιστική αριστοκρατία απέδειξε ότι είναι συνένοχη και συμμέτοχος στην επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη με τον διάλογο σύμπραξης και τα 11 συμφωνημένα σημεία με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Βιομηχανιών. Απέδειξε ότι είναι πρόθυμη να διευκολύνει τους στόχους των επιχειρηματιών. Η συνδικαλιστική αριστοκρατία προσπαθεί να χειραγωγήσει το εργατικό κίνημα, να επιβάλλει την πολιτική της ειρηνικής ταξικής συνύπαρξης. Προκαλεί ζημιά στη ζωή της εργατικής τάξης. Δεν είμαστε ούτε εταίροι, ούτε συνεταίροι με τους εκμεταλλευτές που πλουτίζουν από το μόχθο μας
Οι μεγαλοεργοδότες αποθρασυμμένοι απειλούν για μαζικές απολύσεις, επικαλούμενοι την οικονομική κρίση. Θέλουνε να φοβίσουν τους εργαζόμενους, να κατοχυρώσουν στη συνείδησή των εργαζομένων τα αντεργατικά μέτρα σαν αναγκαίο κακό. Καμιά ανοχή, κανένα φόβο μπροστά στις εργοδοτικές απειλές. Κάθε βήμα πίσω στρώνει το έδαφος στην ένταση της αντεργατικής επίθεσης.
Την ίδια στιγμή υπάρχουν δυνάμεις και κόμματα, ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που επιχειρούν ξετσίπωτα να ξεγελάσουν και να παγιδεύσουν τον αγανακτισμένο και δίκαια οργισμένο εργαζόμενο κόσμο με ψεύτικες υποσχέσεις και ελπίδες ότι είναι δυνατό να αλλάξει η θέση τους αν φύγει η ΝΔ και έρθει το ΠΑΣΟΚ. Και πιο είναι το επιχείρημα; Ότι οι κυβερνήσεις της ΝΔ είναι χειρότερες από το ΠΑΣΟΚ. Να διαλέξουμε δηλαδή ανάμεσα στη "Σκύλα και στη Χάρυβδη".
Να συμβιβαστούμε με ψίχουλα και με τα γνωστά παραμύθια. Να βάλουμε πλάτη για να μεγαλώσει η πίτα και τότε θα μοιραστεί πιο δίκαιο ο πλούτος. Τώρα αυτή η πλάνη ονομάζεται "πράσινη πολιτική" και κρατική ρύθμιση των αγορών. Δηλαδή στην πράσινη πολιτική δεν θα υπάρχουν μονοπώλια ή μεγάλο κεφάλαιο; Στην πράσινη πολιτική θα υπάρχουν καλύτερα μεροκάματα και φτηνά προϊόντα;
Κρατικές πολιτικές δεν έλειψαν ποτέ. Μόνο που ήταν πάντα στραμμένες στη στήριξη του κεφαλαίου και των μονοπωλίων και στη συνεχή αφαίρεση δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Όσο θα υπάρχει το κεφάλαιο, η κρατική παρέμβαση είτε με τη μια, είτε την άλλη κυβέρνηση θα είναι πάντα προς όφελος του.
Η απόπειρα αυτή να ξεγελαστούν για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι πρέπει να ξεσηκώσει την οργή και να μετατρέψει το θυμό σε αγωνιστική στάση και πολιτική πράξη.
Χρόνια τώρα γνωρίσαμε και τις ισχυρές κυβερνήσεις και τις εναλλαγές κυβερνήσεων. Γνωρίσαμε και τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Οι διαφορές τους είναι στα συνθήματα και στις τακτικές. Αλλαγές στις κυβερνήσεις είχαμε, αλλαγή αφεντικού δεν είχαμε. Τα αφεντικά είτε με τη μια, είτε με την άλλη κυβέρνηση συνέχισαν να γίνονται πιο ισχυρά, πιο καταπιεστικά, πιο ληστρικά.
Το πρόβλημα για την εργατική τάξη δεν είναι ποιος υπηρετεί καλύτερα τα αφεντικά, αλλά ποιος θα την απαλλάξει από την εκμετάλλευση και την ταξική σκλαβιά.
Ποιος από τους εταίρους του δικομματισμού μπορεί να εγγυηθεί στην εργατική τάξη ότι θα ζει καλύτερα; Ότι θα βγει από το φαύλο κύκλο της λιτότητας-ακρίβειας-ανεργίας, από τους εκβιασμούς και τα συνεχή διλήμματα; Κανείς τους!
Οι εποχές που ο καπιταλισμός είχε κάποιες δυνατότητες να κάνει ορισμένες μικροπαραχωρήσεις τέλειωσε. Η μόνη δυνατότητα που έχει σήμερα είναι να μοιράζει την ανεργία, να εξασφαλίζει μερικές ώρες εργασίας, να προσλαμβάνει ανασφάλιστους εργαζόμενους. Το σύστημα δεν θέλει μόνο τζάμπα δουλειά, στρατιές ανέργων, θέλει και την ψυχή μας.
Η εργατική τάξη θα σωθεί μόνη της. Αν οργανωθεί. Αν γυρίσει τις πλάτες σε όσους με πλάνα λόγια την ξεγελούν. Αν γυρίσει τις πλάτες στις συμβιβασμένες και ανυπόληπτες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΓΕΣΕΒΕ και πλήθος τριτοβάθμιων και πρωτοβάθμιων οργανώσεων. Αν ακολουθήσει το δρόμο των συμφερόντων της και της συνείδησής της. Αν στηριχθεί και συνειδητοποιήσει τη δύναμή της. Τη δύναμη της συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους και τη φτωχή αγροτιά. Το μέλλον των παιδιών της είναι στα χέρια της.
Οργάνωση λοιπόν και αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου και του πολιτικού του προσωπικού. Ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους εκβιασμούς και την τρομοκρατία.
Αγώνας για ουσιαστικές διεκδικήσεις και απόφαση να συγκρουστούμε με την πραγματική εξουσία. Τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.
Να προετοιμαστούμε για αγώνα που θα ΄χει ως στόχο την αλλαγή όχι κυβερνήσεων, αλλά τάξης στην εξουσία. Να γίνει η εργατική τάξη κυρίαρχη δύναμη της εξουσίας και των μέσων παραγωγής. Η εργατική τάξη μπορεί να ζήσει χωρίς τους καπιταλιστές. Αυτοί δε μπορούν να ζήσουν χωρίς την εργατική τάξη.
Συναγωνιστές συναγωνίστριες
Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, συμπληρώνοντας αυτές τις μέρες 10 χρόνια τίμιων αγώνων μας καλεί όλους να μπούμε πιο ορμητικά στον αγώνα για το δρόμο ανάπτυξης που ν' ανταποκρίνεται στα δικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα όλης της κοινωνίας. Ανάπτυξη που θα έχει ως σκοπό και σχέδιο την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας και όχι των κερδών της παρασιτικής μειοψηφίας. Εμείς έχουμε χτίσει τις επιχειρήσεις, τα καράβια, όλα τα μέσα παραγωγής, ότι βλέπει το ανθρώπινο μάτι. Εμείς τα δουλεύουμε, εμείς κοπιάζουμε, εμείς ιδρώνουμε, εμείς παράγουμε και άλλοι απολαμβάνουν τους καρπούς των κόπων μας. Ήρθε η ώρα να βάλουμε ως στόχο να περάσουν στα δικά μας χεριά. Αξίζει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις. Αξίζει κάθε θυσία. Το χρωστάμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας, στο μέλλον τους.
Χαιρετίζουμε από το βήμα αυτό την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στους εργατικούς αγώνες. Απολυμένες, άνεργες, μετανάστριες, μανάδες και νέες κοπέλες που ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, μια ευτυχισμένη ζωή. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης είναι οι γυναίκες και οι νέοι. Πρώτες πλήρωσαν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις με τα ελαστικά ωράρια, την ανασφάλιστη εργασία, τα χαμηλά μεροκάματα, τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και υποδομές. Σήμερα πρώτες πάλι πληρώνουν τις συνέπειες της κρίσης. Είναι τα πειραματόζωα στην υλοποίηση των αντεργατικών μέτρων που επεκτείνονται σε όλη την εργατική τάξη.
Είναι ευθύνη των ταξικών συνδικάτων να σταθούν δίπλα στην εργαζόμενη γυναίκα. Να ορθώσουν ασπίδα προστασίας στη βάρβαρη εκμετάλλευσή της. Να κάνουν τόπο να μπουν μαζικά οι γυναίκες στην ταξική πάλη. Να μπουν για τα καλά στη ζωή των Σωματείων.Να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή τους στον αγώνα, να τις στηρίξουν.
Χαιρετίζουμε τους νέους και τις νέες που δίνουν δύναμη, ζωντάνια και προοπτική στον αγώνα μας. Ας ανοιχτούμε πιο τολμηρά στους χιλιάδες νέους που αναζητούν δρόμο και τρόπο να εκφράσουν την αγανάκτηση και την οργή τους για όσα ζουν, για όσα βλέπουν. Να γίνει η οργή και η αγανάκτηση δύναμη στον οργανωμένο αγώνα.
Αγώνας, σύγκρουση, ανατροπή για μια καινούργια ζωή. Αγώνας που δεν έχει καμιά σχέση με τις κουκούλες και με όσους βάφτισαν εξέγερση την άστοχη βία και το πλιάτσικο.
Αξίζει χιλιάδες φορές κάθε θυσία για να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο που οδηγεί στη δικαίωση των αγώνων της εργατικής τάξης.
Συναγωνιστές συναγωνίστριες
Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την απεργία της Πρωτομαγιάς. Περισσότεροι εργαζόμενοι να μπουν στη μάχη με κάθε τρόπο, μέσα από τα σωματεία ή τις επιτροπές αγώνα όπου τα σωματεία χάνουν τα ταξικά τους χαρακτηριστικά και τον ταξικό τους προσανατολισμό. Να μπουν στη μάχη με την δημιουργία σωματείων ή με την μαζικοποίηση των υπαρχόντων, με την ενίσχυση του ταξικού πόλου του εργατικού κινήματος. Να προχωρήσουμε σχεδιασμένα στην ίδρυση νέων σωματείων στους κλάδους.
Ενωμένοι οι εργαζόμενοι σε ταξική βάση αποτελούν ισχυρή δύναμη ανατροπής. Στον ταξικό πόλεμο νικητές θα είναι οι εργάτες, νικήτρια θα είναι η τάξη μας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
