Kozani Blogs » Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης » Όλα τα μπλογκ του νομού Κοζάνης με μια ματιά

Expand/Collapse

Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης (14)

Κοζάνη, 05.08.2010
13:20
Αρβανιτίδης …συνέχεια
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Αρβανιτίδης ...συνέχεια

Περισσότερα... »
Κοζάνη, 21.07.2010
11:26
Απολύσεις στον “Αρβανιτίδη” Κοζάνης
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Απολύσεις στον "Αρβανιτίδη" Κοζάνης

Περισσότερα... »
11:06
Λοβέρδος: Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

για δήλωση λοβέρδου

Περισσότερα... »
11:02
Για τον ΟΕΚ
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Για τον ΟΕΚ

Περισσότερα... »
10:55
ΑΠΕΡΓΙΑ 08.07.2010
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

ανακοίνωση για απεργία 8/7/2010

Περισσότερα... »
10:53
ΑΠΕΡΓΙΑ 29.06.2010
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

αφισα για απεργία 29.06.2010

Περισσότερα... »
10:44
ΑΠΕΡΓΙΑ 21/22 ΑΠΡΙΛΗ 2010
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

ανακοίνωση για 48ωρη απεργία

ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ Απερριψαν προταση απεργιας στο ΔΣ του ΕΚΝ Κοζάνης

Περισσότερα... »
10:42
Σύσκεψη σωματείων για την υγεία
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Ψήφισμα σύσκεψης σωματείων Κοζάνης για την υγεία

Περισσότερα... »
Κοζάνη, 25.06.2010
12:55
για τις προσλήψεις στη ΔΕΗ ΑΕ, για την υγεία
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Κοροϊδία και δούλεμα από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

ΠΑΜΕ ΔΕΗ για επιτυχόντες διαγωνισμών 2007-08

…σιωπηρή διαμαρτυρία για την Υγεία

φωνή είναι μόνο η φωνή

Περισσότερα... »
Κοζάνη, 14.05.2009
10:24
Τί κάνει το ΠΑΜΕ, τί κάνει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΜΕ

-- Με επιθετικό πλαίσιο αιτημάτων και αξιοποιώντας όλες τις μορφές πάλης, αγωνίζεται για να αποσπάσει ουσιαστικές κατακτήσεις στο σήμερα, για εργαζόμενους και ανέργους, για Ελληνες και μετανάστες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι μεταλλεργάτες και οι εργαζόμενοι άλλων ειδικοτήτων της Ζώνης, της Αθήνας, της Βοιωτίας και της Ελευσίνας. Παλεύοντας για μήνες μέσα από το Συντονιστικό τους όργανο, κατάφεραν να αποσπάσουν από την κυβέρνηση έκτακτη οικονομική ενίσχυση 1.000 ευρώ για τους άνεργους συναδέλφους τους μπροστά στο Πάσχα και ακόμα μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια για τους συναδέλφους τους με προβλήματα υγείας στη Ζώνη.

-- Δίνει τη μάχη μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες για την υπογραφή ικανοποιητικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Η κορυφαία αυτή αναμέτρηση, που σχετίζεται με τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης, έχει αποτελέσματα. Οι μεταλλεργάτες της Ζώνης πέτυχαν αυξήσεις που κυμαίνονται σε ποσοστό από 6,5% έως 9,5% ανάλογα με την ειδικότητα, σε μεροκάματα που πλέον αγγίζουν τα 96 ευρώ. Το ίδιο και οι αμμοβολιστές, που απέσπασαν αυξήσεις στο μεροκάματο από 7,6% μέχρι 9,7%, κατακτώντας αμοιβές ύψους μέχρι και 85 ευρώ την ημέρα. Στον «Παπουτσάνη» η μάχη της Σύμβασης συνεχίζεται για έκτη εβδομάδα, το ίδιο και σε δεκάδες ακόμα κλάδους και τόπους δουλειάς.

-- Παλεύει για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα σπασμένα της κρίσης, που επιχειρούν να τους φορτώσουν εργοδότες και κυβέρνηση. Η μάχη δίνεται με σκληρούς ταξικούς όρους σε στεριά και θάλασσα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ταξικών ναυτεργατικών σωματείων που στις 9 και 10 Απρίλη κήρυξαν απεργία στα καράβια δυο ακτοπλοϊκών εταιρειών που δεν πλήρωναν τα πληρώματα. Ο απεργιακός αγώνας και η αποφασιστική περιφρούρησή του οδήγησε στο να καταβληθούν τα δεδουλευμένα. Η μάχη συνεχίζεται στην απεργία της Πρωτομαγιάς που κήρυξαν τα ταξικά ναυτεργατικά συνδικάτα για το λιμάνι του Πειραιά.

-- Μπολιάζει χιλιάδες αγωνιστές εργατοϋπάλληλους με τις διαχρονικές αξίες της τάξης τους, με τις καλύτερες από τις παραδόσεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, σε μια περίοδο που οι δυνάμεις της συναίνεσης προσπαθούν να επιβάλουν τον εκφυλισμό και τη σαπίλα. Τέτοιο παράδειγμα είναι ο απολυμένος από τα «Τζάμπο» εργαζόμενος, ο οποίος πέταξε στα μούτρα της εργοδοσίας τα αργύρια των 50.000 ευρώ, με τα οποία η εργοδοσία επιχείρησε να εξαγοράσει την παραίτησή του, ώστε να απαλλαγεί από τη συνδικαλιστική του δράση.

-- Παλεύει στη γραμμή της ανυπακοής και της απειθαρχίας, αναδεικνύοντας στοιχεία σύγχρονου ηρωισμού στις απεργίες και στην περιφρούρησή τους, σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη. Αγωνίζεται με γνώμονα τις σύγχρονες και πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, σε σύγκρουση με την εργοδοσία και τα κόμματά της, έχοντας απέναντι κάθε μέσο καταστολής, εκβιασμού, απειλών, συκοφαντίας.

-- Παλεύει για την οργάνωση της εργατικής τάξης σε ενιαία βάση, χωρίς διαχωρισμούς και αποκλεισμούς. Γι' αυτό και τα σωματεία όπου πλειοψηφούν οι ταξικές δυνάμεις γράφουν μαζικά και με πλήρη δικαιώματα το σύνολο των εργαζομένων στον κλάδο ή στον τόπο δουλειάς, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα ταξικά σωματεία στον κλάδο των ΟΤΑ, που αναγνώρισαν πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους συμβασιούχους. Αυτή η αντίληψη της ενιαίας πάλης αντανακλάται και στις αγωνιστικές δημοτικές αρχές, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Δήμο Νίκαιας. Μετά από πολύχρονους αγώνες, η δημοτική αρχή πέτυχε να μονιμοποιήσει τους τελευταίους 167 συμβασιούχους, πηγαίνοντας κόντρα στη λογική των απολύσεων και των διαχωρισμών.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΓΣΕΕ

-- Υπονομεύει ανοιχτά με τη στρατηγική της τους αγώνες που δίνει η εργατική τάξη για την απόσπαση ουσιαστικών κατακτήσεων, ρίχνοντας τον πήχη των διεκδικήσεων και λειτουργώντας σαν συνεταίρος με την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και οι δυνάμεις της στους κλάδους και τα Εργατικά Κέντρα ετοιμάζεται να πάρει μέρος στη μοιρασιά και την αξιοποίηση των 3,2 δισ. ευρώ που θα δαπανήσει η κυβέρνηση για να προωθήσει νέα προγράμματα τζάμπα εργασίας, κατάρτισης και επανακατάρτισης, για την ανακύκλωση και τη συγκάλυψη της ανεργίας, για το παραπέρα τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων. Σ' αυτή την άθλια επιχείρηση, η συνδικαλιστική πλειοψηφία διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τους εργοδότες.

-- Υπογράφει απαράδεκτες Γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με αποκορύφωμα αυτήν της διετίας 2008-2009, η οποία προέβλεπε «αύξηση» ενός ευρώ την ημέρα στους μισθούς και τα μεροκάματα. Και ενώ το λαϊκό εισόδημα πλήττεται εξαιτίας και της καπιταλιστικής κρίσης, αντί να διεκδικήσει ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ προχωράει στη σύσταση Καταναλωτικών Ενώσεων, διακηρύσσοντας προκλητικά ότι έτσι θα ελέγξει και θα επιβάλει όρους στις τιμές και την ποιότητα των προϊόντων, η παραγωγή, διακίνηση και πώληση των οποίων βρίσκεται στα χέρια ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων. Αποπροσανατολίζει το εργατικό κίνημα, το εκφυλίζει, το φέρνει σε ακίνδυνα για το κεφάλαιο μέτρα, φιλοδοξώντας να μετατρέψει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε ΜΚΟ.

-- Η συνδικαλιστική πλειοψηφία στον κλάδο των ναυτεργατών αποτελεί το δεξί χέρι των εφοπλιστών. Αυτών που την εννιαετία 2000-2008 ροκάνισαν 226.822.254,98 ευρώ από τα λεφτά του ελληνικού λαού για να δρομολογούν τα σαπάκια τους στις λεγόμενες άγονες γραμμές. Και ενώ φουντώνει το πραγματικό σκάνδαλο στην ακτοπλοΐα, που δεν είναι άλλο από τη χειροτέρευση των όρων εργασίας για χιλιάδες ναυτεργάτες, την ανεργία 2.000 και πλέον ναυτεργατών στα πλοία που μόνο φέτος έμειναν παράνομα ακινητοποιημένα και την απομόνωση χιλιάδων νησιωτών, η πλειοψηφία της ΠΝΟ αποφάσισε για την 1η Μάη να κηρύξει μόνο μια τετράωρη στάση εργασίας, για να μη θίξει τα συμφέροντα των αφεντικών της.

-- Συμβάλλει ενεργά στο πλευρό της εργοδοσίας και των κομμάτων της στην προσπάθεια εκφυλισμού των εργατικών αγώνων, βάζοντας πλάτη στον εξευτελισμό, την καθυπόταξη των εργαζομένων που βρίσκονται σε ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στάση της ΓΣΕΕ στο ζήτημα της «Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας». Με την ανοχή και την πρωτοπόρα συμβολή της ΓΣΕΕ, η εργοδοσία χρηματοδότησε την τελευταία πολυήμερη κινητοποίηση των εργαζομένων στην Αθήνα, προκειμένου να εξασφαλίσει την εκ νέου δανειοδότησή της, η οποία ανοίγει το δρόμο για νέες απολύσεις (τουλάχιστον 250) και λουκέτα (τουλάχιστον 3) στον Ομιλο.

-- Σε περίοδο οικονομικής κρίσης και έντασης της εργοδοτικής επιθετικότητας κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τους μεγαλοεργοδότες, καλλιεργώντας την επικίνδυνη για τους εργαζόμενους λογική ότι οι θύτες και τα θύματα, τα αφεντικά και οι εργάτες βρίσκονται στην ίδια βάρκα και πρέπει μαζί να παλέψουν για το ξεπέρασμα της κρίσης. Σ' αυτή την κατεύθυνση συμφώνησε με το ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές Ενώσεις στην από κοινού (!) διεκδίκηση 11 αιτημάτων (μείωση ασφαλιστικών εισφορών, διευκόλυνση των απολύσεων, επιδόματα πείνας 0,66 ευρώ την ημέρα στους στατιστικά φτωχούς), καθένα από το οποίο προσθέτει ένα επιπλέον στρατηγικό πλεονέκτημα στο κεφάλαιο στην αναμέτρηση που βρίσκεται σε εξέλιξη με τους εργαζόμενους.

-- Οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας στην ΠΟΕ - ΟΤΑ απέκλεισαν από το συνέδριο της Ομοσπονδίας τους συνέδρους που προέρχονταν από σωματεία τα οποία είχαν εγγράψει και είχαν δώσει δικαίωμα ψήφου σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας. Αυτή η στάση αντανακλά τη στρατηγική του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, που θέλει τους εργαζόμενους διαιρεμένους και το κίνημά τους διασπασμένο και άρα ευάλωτο απέναντι στην εργοδοτική επιθετικότητα. Το ίδιο ισχύει και για της δημοτικές αρχές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι απολύσεις και οι επαναπροσλήψεις συμβασιούχων δίνουν και παίρνουν, διαιωνίζοντας την εργασιακή και πολιτική ομηρία.

Περισσότερα... »
Κοζάνη, 13.04.2009
14:44
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Εργάτες, εργάτριες, Νέοι και νέες,

Άνεργοι, συνταξιούχοι, μετανάστες,

1^η Μάη. Μέρα ταξικής αλληλεγγύης της παγκόσμιας εργατικής τάξης. 123 χρόνια πριν, στις πρώτες 10ετίες του καπιταλισμού, οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν με πρωτοπόρους τους εργαζόμενους του Σικάγου, το Μάη του 1886, 8 ώρες εργασίας, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες μόρφωση. Με σκληρούς, αιματηρούς αγώνες τα αιτήματα αυτά κατακτήθηκαν.

Η ταξική πάλη από τότε έδωσε σημαντικά αποτελέσματα. Οι εργαζόμενοι απέσπασαν σημαντικές κατακτήσεις, ιδιαίτερα εκεί που κατάφεραν έστω και για ένα διάστημα να πάρουν την εξουσία.

Στις δεκαετίες που κύλησαν, η τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, της επιστήμης, της τεχνικής έδωσε και δίνει τη δυνατότητα να παράγεται από την εργασία των εργαζομένων τεράστιος πλούτος και μέσα.

Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρχαν τέτοιες και τόσες δυνατότητες για την ολόπλευρη ικανοποίηση όλων των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών των εργαζομένων (σταθερή δουλειά, ικανοποιητικοί μισθοί, συντάξεις, σύγχρονη και φτηνή κατοικία, δωρεάν σύγχρονες αναβαθμισμένες υπηρεσίες Υγείας και Παιδείας, μείωση ορίων συνταξιοδότησης, ελεύθερος χρόνος κλπ).

Αντί γι' αυτό, αυξάνονται οι στρατιές των εξαθλιωμένων, των φτωχών, των ανέργων, των ανασφάλιστων. Το δικαίωμα σε ένα σύγχρονο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, Παιδείας, στην ανάπαυση, στον πολιτισμό, γίνεται αντικείμενο αγοραπωλησίας και Γολγοθάς για την εργατική - λαϊκή οικογένεια. Οι εργαζόμενοι παράγουν όλο και περισσότερα, όλο και περισσότερο πλούτο και η ζωή τους χειροτερεύει, απολαμβάνουν όλο και λιγότερα. Τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο έχουν τόσο πολύ γιγαντωθεί που μπροστά στο κέρδος τσαλαπατούν ζωές, ισοπεδώνουν δικαιώματα. Επιζητούν ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία.

Έχουν συγκεντρώσει στην ιδιοκτησία τους τεράστια μέσα παραγωγής και πλούτου, επιβάλλουν σε όλη την κοινωνία τη θέλησή τους. Παράγουν όχι με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αλλά με μοναδικό κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, κάνοντας ακόμη πιο μεγάλη και πιο βάναυση την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Παράγουν περισσεύματα κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών που δεν μπορούν να ξοδευτούν, γιατί οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Αυτή είναι η αιτία της κρίσης που εναγωνίως προσπαθούν να κρύψουν όλοι οι οικονομικοί υποστηρικτές του καπιταλισμού, που παρουσιάζουν την κρίση ως αποτέλεσμα κακής διαχείρισης και κερδοσκοπικών παιχνιδιών, για να κρύψουν τις ευθύνες της ΕΕ και των κυβερνήσεων που σχεδιάζουν και υλοποιούν αντεργατικές επιλογές και στην Ελλάδα και στην ΕΕ.

Αυτήν την αλήθεια κρύβει η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, συνολικά ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που στήριξαν πλουσιοπάροχα αυτές τις πολιτικές και τις ανατροπές σε όλα τα βασικά δικαιώματα της εργατικής τάξης. Σήμερα, τη λύση την αναζητούν σε έναν καλύτερο διαχειριστή του εκμεταλλευτικού συστήματος και στη χρεοκοπημένη πολιτική ότι μπορούν να ικανοποιούνται ταυτόχρονα και οι ανάγκες των εργαζομένων και του κεφαλαίου.

Εργάτριες, εργάτες, Νέοι, νέες,

Παραλογισμός και πολιτική απάτη είναι να υποστηρίζει κάποιος ότι μπορεί και το κεφάλαιο, η μεγαλοεργοδοσία, οι τραπεζίτες, εφοπλιστές, μεγαλοκατασκευαστές, τα καρτέλ να παραμένουν στο απυρόβλητο και οι εργαζόμενοι να προσδοκούν καλύτερες μέρες. Απορρίψτε αυτήν τη θεωρία της ταξικής συνεργασίας και υποταγής.

Το μόνο αναγκαίο και ρεαλιστικό είναι ο παραγόμενος πλούτος να αξιοποιηθεί για την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων.

Αυτή, όμως, η αναγκαιότητα και ρεαλιστική δυνατότητα θα φαντάζει μακρινή και θα παραμένει απραγματοποίητη όσο η εργατική τάξη θα παραμένει κατακερματισμένη, ανοργάνωτη και φοβισμένη και στην ηγεσία του κινήματος θα αναδεικνύονται οι υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου και οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων. Όσο θα παραμένει εγκλωβισμένη στους μονόδρομους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο θα δέχεται τη λογική της λιτότητας και τον περιορισμό σε ελάχιστα και όσο θα εγκλωβίζεται στην επιλογή του διαχειριστή της εξουσίας για λογαριασμό της αστικής τάξης, παραμένοντας εκλογικό λάφυρο πότε της ΝΔ και πότε του ΠΑΣΟΚ, των κομμάτων του ευρωμονόδρομου.

Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, Νέες και νέοι,

Στην πάλη ενάντια στις απολύσεις, για την προστασία των ανέργων, για επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία, για πλήρη και σταθερή εργασία για όλους, για 1.400 ευρώ κατώτερο μισθό, για καλύτερους όρους δουλειάς, αμοιβής, για βελτίωση της ζωής της εργατικής λαϊκής οικογένειας, απαιτούνται σκληροί αγώνες, συγκρούσεις και ανατροπές των αντιλαϊκών πολιτικών, οργανωμένη δύναμη που είναι το δίδαγμα της Πρωτομαγιάς.

Γι' αυτό το ΠΑΜΕ καλεί κάθε εργάτη και εργάτρια, κάθε νέο και νέα, τους μετανάστες και τις μετανάστριες να μπουν μαζικά, μαχητικά στον αγώνα. Να οργανωθούν σε κάθε τόπο δουλειάς δημιουργώντας επιτροπές αγώνα, σωματειακές επιτροπές να δράσουν μαζί με το ΠΑΜΕ, δυναμώνοντας την ταξική ενότητα, αλλάζοντας τους συσχετισμούς υπέρ του ταξικού ρεύματος στο συνδικαλιστικό κίνημα. Η Ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς, η Ιστορία του ταξικού κινήματος, τα 10 χρόνια από τη συγκρότηση του ΠΑΜΕ, μας γεμίζουν ευθύνες, νέες απαιτήσεις.

Ο συνδικαλιστικός αγώνας όμως δεν αρκεί για να ανακοπεί η επιθετικότητα του κεφαλαίου, πολύ περισσότερο δεν αρκεί για να αλλάξει η εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού. Η εργατική τάξη πρέπει να δημιουργήσει το δικό της κοινωνικοπολιτικό μέτωπο, τη δική της κοινωνικοπολιτική συμμαχία με τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα. Η συμμαχία που θα διεκδικήσει για λογαριασμό της και των συμμάχων της την πολιτική εξουσία. Για να μπορέσει να μετατρέψει την καπιταλιστική ιδιοκτησία σε λαϊκή περιουσία. Περιουσία που θα μπει στην υπηρεσία κάλυψης των λαϊκών αναγκών, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Σε αυτό το δρόμο της δημιουργίας των προϋποθέσεων για την υλοποίηση της ιστορικής αποστολής της τάξης μας, σας καλεί το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

ΖΗΤΩ Η 1^η ΜΑΗ

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

ΟΛΟΙ στις ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ του Π.Α.ΜΕ. στις 10:00 πμ

στην ΚΟΖΑΝΗ: τερμα ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΥ

στην ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ: ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

Περισσότερα... »
Κοζάνη, 07.04.2009
09:37
Ομιλία στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στις 2 Απρίλη 2009
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Οι απεργιακές συγκεντρώσεις του Π.Α.ΜΕ, που γίνονται σήμερα σε 66 πόλεις της χώρας είναι μια ακόμα οργανωμένη, μαζική και μαχητική ενιαία απάντηση του ταξικού εργατικού κινήματος στον απάνθρωπο ταξικό πόλεμο που κήρυξαν οι πλουτοκράτες, οι κυβερνήσεις τους, τα κόμματά τους στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου.

Μας καλούν, με την απειλή της πείνας, του εισαγγελέα, με το "μαστίγιο και το καρότο" να δεχθούμε να σκύψουμε το κεφάλι και να αποδεχθούμε ξανά νέες ακόμα πιο δυσβάσταχτες θυσίες για να σωθούν τα κέρδη, τα προνόμια και η εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας. Μας καλούν να δείξουμε υπομονή και αυτοσυγκράτηση. Μας καλούν όχι μόνο να παραιτηθούμε από ό,τι έχει απομείνει από τις εργατικές κατακτήσεις και δικαιώματα, αλλά να παραιτηθούμε και από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής για μας και τα παιδιά μας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες. Μας καλούν να ξεχάσουμε το αίτημα για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με λιγότερες ώρες δουλειάς, με αξιοπρεπή μισθό και μεροκάματο. Μας καλούν να ξεχάσουμε το δικαίωμα της ανάπαυσης και του ελεύθερου χρόνου, να παραιτηθούμε από τις διεκδικήσεις μας για σύγχρονα, ενιαία και δημόσια κοινωνικά συστήματα ασφάλειας και πρόνοιας, εκπαίδευσης και υγείας.

Το δικό μας μήνυμα, η δικιά μας απάντηση είναι: Ούτε βήμα πίσω! Καμιά αυτοσυγκράτηση! Καμιά υποχώρηση! Απαντάμε με ένταση της προσπάθειας για οργάνωση και αλληλεγγύη σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Αυτή είναι η δύναμή μας, αυτό είναι το όπλο μας. Ξεπερνάμε τις καθυστερήσεις και τις αδυναμίες μας, ορθώνουμε το ανάστημά μας. Να οργανωθούμε γερά και να περάσουμε στην αντεπίθεση.

· Με την οργάνωση και την αλληλεγγύη να βάλουμε φραγμό στις απολύσεις.

· Να βρεθούμε μαζί με τους απολυμένους και τους άνεργους, να διεκδικήσουμε την προστασία τους και την κάλυψη των αναγκών τους, με βάση τις προτάσεις του Π.Α.ΜΕ.

· Να βάλουμε φραγμό στα σχέδια για μείωση ημερών εργασίας και μισθών, παλεύοντας αποφασιστικά για συλλογικές συμβάσεις και ουσιαστικές αυξήσεις.

· Να πληρώσουν οι καπιταλιστές για την κρίση τους. Να νοιώσουν τη δύναμη του εργατικού κινήματος. Να ζουν με το φόβο της εργατικής αφύπνισης και αντεπίθεσης.

Ούτε βήμα πίσω λοιπόν. Αρκετά πλήρωσαν η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί και μεσαίοι αγρότες όλα αυτά τα χρόνια.

Ο πλούτος που συσσωρεύτηκε είναι αμύθητος, τα προϊόντα που γεμίζουν τις βιτρίνες και τις αποθήκες είναι ασύλληπτα σε όγκο. Οι μηχανές παραγωγής προϊόντων αλλά και γενικότερα τα σύγχρονα μηχανικά και τεχνολογικά επιτεύγματα δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. Όλος αυτός ο πλούτος είναι δημιούργημα των εργατών. Αν όλα αυτά ήταν στην υπηρεσία του συνόλου, η ζωή θα ήταν πολύ διαφορετική για όλο το λαό. Κι όμως οι παραγωγοί αυτού του πλούτου υποφέρουν και ζουν μέσα στην ανασφάλεια, στην ανεργία, στη φτώχεια. Εκεί βρίσκεται η αιτία του σημερινού προβλήματος της κρίσης! Όλος αυτός ο πλούτος είναι ιδιοκτησία των λίγων που έγιναν πανίσχυροι και είναι θωρακισμένοι με όλα τα μέσα που διαθέτει το σύστημα.

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Η κρίση ξέσπασε γιατί οι καπιταλιστές δεν μπορούν να αυξάνουν με τους ίδιους ρυθμούς και με τα ίδια ποσοστά τα κέρδη τους, να αναπαράγουν τον συσσωρευμένο πλούτο. Φράκαραν και κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Το σύστημά τους, ο τρόπος παραγωγής τους, ο καπιταλισμός, βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες της κοινωνίας και της εξέλιξης. Είναι εμπόδιο. Είναι σύστημα σάπιο και παρασιτικό. Είναι ανθυγιεινό για την εργατική τάξη, γενικότερα για τον εργαζόμενο λαό. Γι’ αυτό τα όργανα της ευρωενωσιακής πλουτοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κομισιόν, το Ευρωδικαστήριο σχεδιάζουν και απαιτούν, αποφασίζουν και υλοποιούν μέσω των αστικών κυβερνήσεων, φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών: μεγαλύτερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, μειώσεις μισθών, συρρίκνωση και ξεπάτωμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Να σε τι ζητάνε να βάλουμε πλάτη. Ζητούν την συναίνεσή μας για να ξεπεράσουν αυτή τη δυσκολία και τους κινδύνους που απειλούν το βάρβαρο και εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Ένα πρέπει να ‘ναι καθαρό. Αν βγουν και όποτε βγουν από την κρίση με τους δικούς τους όρους, η εργατική τάξη θα είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα αν δεν αντιπαλέψει αυτά τα σχέδια.

Κάθε μέτρο που θα παίρνεται σε βάρος της εργατικής τάξης, ακόμη κι άν ονομάζεται τώρα “έκτακτο” ή “προσωρινό” θα μονιμοποιηθεί. Και το κυριότερο η κρίση θα επανέλθει ακόμα πιο καταστροφική όσο το μονοπωλιακό κεφάλαιο έχει στην ιδιοκτησία του τα μέσα παραγωγής και τον παραγόμενο πλούτο.

Εμείς δε διαλέγουμε ποιος καπιταλιστής κινδυνεύει λιγότερο ή περισσότερο. Αποφασιστικά, ταξικά, μαχητικά απαντάμε: Καμιά θυσία για την πλουτοκρατία. Δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα και το ίδιο μέλλον. Το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας είναι, πρέπει να είναι στα χέρια της εργατικής τάξης.

Μόνο η εργατική τάξη σε συμμαχία με τα άλλα εργαζόμενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, με τους αυτοαπασχολούμενους στις πόλεις και τα χωριά μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση και να εξαλείψουν μια για πάντα τις αιτίες που γεννούν την κρίση. Αυτή την προοπτική χαράζουμε.

Αγωνιζόμαστε για την διεύρυνση του Αγωνιστικού Λαϊκού Μετώπου όχι μόνο για να μην πληρώσουν την κρίση αυτοί που δεν ευθύνονται, αλλά να βγουν από την κρίση τραυματισμένοι, φοβισμένοι και εξουθενωμένοι οι καπιταλιστές. Εντείνουμε τον συνδικαλιστικό και πολιτικό αγώνα για να απαλλαγεί η κοινωνία από την κυριαρχία και την εξουσία των μονοπωλίων.

Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, εν ονόματι του κεφαλαίου ζητάει ομοψυχία. Πετάμε στα σκουπίδια τις συναινετικές εκκλήσεις τους, είναι δηλητήριο για την εργατική τάξη.

Μας λένε ότι είναι εθνική υπόθεση να βγούμε από την κρίση. Ότι η κρίση είναι απειλή για όλη την κοινωνία. Είναι μεγάλη απάτη και ψέμα αυτή η θεωρία. Όπως ήταν ψέμα και απάτη όλα αυτά τα χρόνια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εγγυάται το μέλλον των εργαζομένων. Ότι το Ευρώ θα φέρει ευημερία, ότι η ΟΝΕ θα θωρακίσει την ισχυρή Ελλάδα.

Η αλήθεια, η ταξική αλήθεια είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θωράκισε και εξασφάλισε μόνο τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Όμως ξέφτισε το παραμύθι τους

Το Μάαστριχτ που ψήφισαν όλα τα κόμματα εκτός από το κόμμα της εργατικής τάξης, ήταν η μήτρα που γέννησε τη σημερινή άθλια κατάσταση.

Σήμερα που καταρρίπτονται οι μύθοι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι υποστηριχτές της ξεχνάν τις διακηρύξεις και τις ευθύνες τους και επιχειρούν να ξανασερβίρουν τους ίδιους μύθους. Μας καλούν να βάλουμε όλοι πλάτη για να κάνουμε, λένε, τον καπιταλισμό πιο ανθρώπινο και να ανανεώσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, να παλέψουμε λένε ώστε να θεσπιστούν κανόνες και ίσες ευκαιρίες για το παιδί του εργάτη και το παιδί του βιομηχάνου! Είναι απάτη και ξεδιάντροπη απόπειρα να ξεγελάσουν τον εργαζόμενο λαό.

Τώρα θυμήθηκε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυριαρχούν οι συντηρητικές δυνάμεις και όχι οι σοσιαλιστές. Γι' αυτό έχουμε αυτές τις εξελίξεις. Αν ήταν αυτοί στην εξουσία θα ήμασταν λένε καλύτερα! Κρύβουν ότι το Μάαστριχτ και η Λευκή Βίβλος, δηλαδή οι στρατηγικές κατευθύνσεις που τώρα υλοποιούνται, είχαν ως πρωταγωνιστές του σοσιαλιστές.

Κρύβουν την αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ένωση ληστών για τους λαούς, αλλά και ανειρήνευτων αντιθέσεων κάθε χώρας ενάντια σε άλλες χώρες για λογαριασμό των συμφερόντων της δικής της πλουτοκρατίας. Έχουμε όμως μνήμη και πολύτιμη πείρα!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ΝΔ, οι σοσιαλδημοκρατικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις, οι δυνάμεις του Ευρωμονόδρομου σχεδιάζουν και εφαρμόζουν την πολιτική που δίνει τεράστια ποσά στους τραπεζίτες και στους επιχειρηματίες. Όλοι μαζί παίρνουν μέτρα για να εξυπηρετήσουν το κεφάλαιο. Είμαστε ταξικοί αντίπαλοι μαζί τους.

Εμείς είμαστε αλληλέγγυοι με τους χιλιάδες απολυμένους εργάτες και χιλιάδες άστεγους, τους άνεργους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Είμαστε μαζί τους στον αγώνα για να μην πληρώσει η εργατική τάξη τα σπασμένα της κρίσης τους και συντονίζουμε τα βήματά μας στην προοπτική να απαλλαγεί σε κάθε χώρα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και τους υπεύθυνους της κρίσης.

Μας λένε ότι η χώρα απειλείται από τα ελλείμματα και το εξωτερικό χρέος.

Ο εργαζόμενος λαός δεν ευθύνεται. Είναι ελλείμματα και χρέη που δημιουργήθηκαν για έργα και ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου και των μηχανισμών θωράκισης των συμφερόντων του.

Τα πληρώσαμε πολύ ακριβά και τώρα μας καλούν να τα ξαναπληρώσουμε.

Δεν αφορά την εργατική τάξη αν η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε περισσότερα χρέη και ελλείμματα. Είναι δική τους όλη η ευθύνη και πρέπει να πληρώσουν πολιτικά και οι δυο. Να δεχθούν ισχυρό πλήγμα. Να τους εγκαταλείψουν μαζικά οι εργάτες και οι εργάτριες.

Συνάδελφοι συναδέλφισσες

Ξέρουμε πολύ καλά ότι στις γραμμές της εργατικής και λαϊκής οικογένειας μεγαλώνει η φτώχεια, η ανέχεια, η αγωνία για το αύριο. Φουντώνει η αγανάκτηση, ο θυμός, αλλά και ο φόβος. Πολλές οικογένειες και ιδιαίτερα οι μετανάστες βρίσκονται στο όριο της εξαθλίωσης.

Την ίδια στιγμή ο εργοδοτικός–κυβερνητικός συνδικαλισμός για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει τον ρόλο του συνένοχου, του προσκυνημένου. Η συνδικαλιστική αριστοκρατία απέδειξε ότι είναι συνένοχη και συμμέτοχος στην επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη με τον διάλογο σύμπραξης και τα 11 συμφωνημένα σημεία με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Βιομηχανιών. Απέδειξε ότι είναι πρόθυμη να διευκολύνει τους στόχους των επιχειρηματιών. Η συνδικαλιστική αριστοκρατία προσπαθεί να χειραγωγήσει το εργατικό κίνημα, να επιβάλλει την πολιτική της ειρηνικής ταξικής συνύπαρξης. Προκαλεί ζημιά στη ζωή της εργατικής τάξης. Δεν είμαστε ούτε εταίροι, ούτε συνεταίροι με τους εκμεταλλευτές που πλουτίζουν από το μόχθο μας

Οι μεγαλοεργοδότες αποθρασυμμένοι απειλούν για μαζικές απολύσεις, επικαλούμενοι την οικονομική κρίση. Θέλουνε να φοβίσουν τους εργαζόμενους, να κατοχυρώσουν στη συνείδησή των εργαζομένων τα αντεργατικά μέτρα σαν αναγκαίο κακό. Καμιά ανοχή, κανένα φόβο μπροστά στις εργοδοτικές απειλές. Κάθε βήμα πίσω στρώνει το έδαφος στην ένταση της αντεργατικής επίθεσης.

Την ίδια στιγμή υπάρχουν δυνάμεις και κόμματα, ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που επιχειρούν ξετσίπωτα να ξεγελάσουν και να παγιδεύσουν τον αγανακτισμένο και δίκαια οργισμένο εργαζόμενο κόσμο με ψεύτικες υποσχέσεις και ελπίδες ότι είναι δυνατό να αλλάξει η θέση τους αν φύγει η ΝΔ και έρθει το ΠΑΣΟΚ. Και πιο είναι το επιχείρημα; Ότι οι κυβερνήσεις της ΝΔ είναι χειρότερες από το ΠΑΣΟΚ. Να διαλέξουμε δηλαδή ανάμεσα στη "Σκύλα και στη Χάρυβδη".

Να συμβιβαστούμε με ψίχουλα και με τα γνωστά παραμύθια. Να βάλουμε πλάτη για να μεγαλώσει η πίτα και τότε θα μοιραστεί πιο δίκαιο ο πλούτος. Τώρα αυτή η πλάνη ονομάζεται "πράσινη πολιτική" και κρατική ρύθμιση των αγορών. Δηλαδή στην πράσινη πολιτική δεν θα υπάρχουν μονοπώλια ή μεγάλο κεφάλαιο; Στην πράσινη πολιτική θα υπάρχουν καλύτερα μεροκάματα και φτηνά προϊόντα;

Κρατικές πολιτικές δεν έλειψαν ποτέ. Μόνο που ήταν πάντα στραμμένες στη στήριξη του κεφαλαίου και των μονοπωλίων και στη συνεχή αφαίρεση δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Όσο θα υπάρχει το κεφάλαιο, η κρατική παρέμβαση είτε με τη μια, είτε την άλλη κυβέρνηση θα είναι πάντα προς όφελος του.

Η απόπειρα αυτή να ξεγελαστούν για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι πρέπει να ξεσηκώσει την οργή και να μετατρέψει το θυμό σε αγωνιστική στάση και πολιτική πράξη.

Χρόνια τώρα γνωρίσαμε και τις ισχυρές κυβερνήσεις και τις εναλλαγές κυβερνήσεων. Γνωρίσαμε και τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Οι διαφορές τους είναι στα συνθήματα και στις τακτικές. Αλλαγές στις κυβερνήσεις είχαμε, αλλαγή αφεντικού δεν είχαμε. Τα αφεντικά είτε με τη μια, είτε με την άλλη κυβέρνηση συνέχισαν να γίνονται πιο ισχυρά, πιο καταπιεστικά, πιο ληστρικά.

Το πρόβλημα για την εργατική τάξη δεν είναι ποιος υπηρετεί καλύτερα τα αφεντικά, αλλά ποιος θα την απαλλάξει από την εκμετάλλευση και την ταξική σκλαβιά.

Ποιος από τους εταίρους του δικομματισμού μπορεί να εγγυηθεί στην εργατική τάξη ότι θα ζει καλύτερα; Ότι θα βγει από το φαύλο κύκλο της λιτότητας-ακρίβειας-ανεργίας, από τους εκβιασμούς και τα συνεχή διλήμματα; Κανείς τους!

Οι εποχές που ο καπιταλισμός είχε κάποιες δυνατότητες να κάνει ορισμένες μικροπαραχωρήσεις τέλειωσε. Η μόνη δυνατότητα που έχει σήμερα είναι να μοιράζει την ανεργία, να εξασφαλίζει μερικές ώρες εργασίας, να προσλαμβάνει ανασφάλιστους εργαζόμενους. Το σύστημα δεν θέλει μόνο τζάμπα δουλειά, στρατιές ανέργων, θέλει και την ψυχή μας.

Η εργατική τάξη θα σωθεί μόνη της. Αν οργανωθεί. Αν γυρίσει τις πλάτες σε όσους με πλάνα λόγια την ξεγελούν. Αν γυρίσει τις πλάτες στις συμβιβασμένες και ανυπόληπτες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΓΕΣΕΒΕ και πλήθος τριτοβάθμιων και πρωτοβάθμιων οργανώσεων. Αν ακολουθήσει το δρόμο των συμφερόντων της και της συνείδησής της. Αν στηριχθεί και συνειδητοποιήσει τη δύναμή της. Τη δύναμη της συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους και τη φτωχή αγροτιά. Το μέλλον των παιδιών της είναι στα χέρια της.

Οργάνωση λοιπόν και αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου και του πολιτικού του προσωπικού. Ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους εκβιασμούς και την τρομοκρατία.

Αγώνας για ουσιαστικές διεκδικήσεις και απόφαση να συγκρουστούμε με την πραγματική εξουσία. Τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

Να προετοιμαστούμε για αγώνα που θα ΄χει ως στόχο την αλλαγή όχι κυβερνήσεων, αλλά τάξης στην εξουσία. Να γίνει η εργατική τάξη κυρίαρχη δύναμη της εξουσίας και των μέσων παραγωγής. Η εργατική τάξη μπορεί να ζήσει χωρίς τους καπιταλιστές. Αυτοί δε μπορούν να ζήσουν χωρίς την εργατική τάξη.

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, συμπληρώνοντας αυτές τις μέρες 10 χρόνια τίμιων αγώνων μας καλεί όλους να μπούμε πιο ορμητικά στον αγώνα για το δρόμο ανάπτυξης που ν' ανταποκρίνεται στα δικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα όλης της κοινωνίας. Ανάπτυξη που θα έχει ως σκοπό και σχέδιο την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας και όχι των κερδών της παρασιτικής μειοψηφίας. Εμείς έχουμε χτίσει τις επιχειρήσεις, τα καράβια, όλα τα μέσα παραγωγής, ότι βλέπει το ανθρώπινο μάτι. Εμείς τα δουλεύουμε, εμείς κοπιάζουμε, εμείς ιδρώνουμε, εμείς παράγουμε και άλλοι απολαμβάνουν τους καρπούς των κόπων μας. Ήρθε η ώρα να βάλουμε ως στόχο να περάσουν στα δικά μας χεριά. Αξίζει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις. Αξίζει κάθε θυσία. Το χρωστάμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας, στο μέλλον τους.

Χαιρετίζουμε από το βήμα αυτό την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στους εργατικούς αγώνες. Απολυμένες, άνεργες, μετανάστριες, μανάδες και νέες κοπέλες που ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, μια ευτυχισμένη ζωή. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης είναι οι γυναίκες και οι νέοι. Πρώτες πλήρωσαν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις με τα ελαστικά ωράρια, την ανασφάλιστη εργασία, τα χαμηλά μεροκάματα, τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και υποδομές. Σήμερα πρώτες πάλι πληρώνουν τις συνέπειες της κρίσης. Είναι τα πειραματόζωα στην υλοποίηση των αντεργατικών μέτρων που επεκτείνονται σε όλη την εργατική τάξη.

Είναι ευθύνη των ταξικών συνδικάτων να σταθούν δίπλα στην εργαζόμενη γυναίκα. Να ορθώσουν ασπίδα προστασίας στη βάρβαρη εκμετάλλευσή της. Να κάνουν τόπο να μπουν μαζικά οι γυναίκες στην ταξική πάλη. Να μπουν για τα καλά στη ζωή των Σωματείων.Να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή τους στον αγώνα, να τις στηρίξουν.

Χαιρετίζουμε τους νέους και τις νέες που δίνουν δύναμη, ζωντάνια και προοπτική στον αγώνα μας. Ας ανοιχτούμε πιο τολμηρά στους χιλιάδες νέους που αναζητούν δρόμο και τρόπο να εκφράσουν την αγανάκτηση και την οργή τους για όσα ζουν, για όσα βλέπουν. Να γίνει η οργή και η αγανάκτηση δύναμη στον οργανωμένο αγώνα.

Αγώνας, σύγκρουση, ανατροπή για μια καινούργια ζωή. Αγώνας που δεν έχει καμιά σχέση με τις κουκούλες και με όσους βάφτισαν εξέγερση την άστοχη βία και το πλιάτσικο.

Αξίζει χιλιάδες φορές κάθε θυσία για να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο που οδηγεί στη δικαίωση των αγώνων της εργατικής τάξης.

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την απεργία της Πρωτομαγιάς. Περισσότεροι εργαζόμενοι να μπουν στη μάχη με κάθε τρόπο, μέσα από τα σωματεία ή τις επιτροπές αγώνα όπου τα σωματεία χάνουν τα ταξικά τους χαρακτηριστικά και τον ταξικό τους προσανατολισμό. Να μπουν στη μάχη με την δημιουργία σωματείων ή με την μαζικοποίηση των υπαρχόντων, με την ενίσχυση του ταξικού πόλου του εργατικού κινήματος. Να προχωρήσουμε σχεδιασμένα στην ίδρυση νέων σωματείων στους κλάδους.

Ενωμένοι οι εργαζόμενοι σε ταξική βάση αποτελούν ισχυρή δύναμη ανατροπής. Στον ταξικό πόλεμο νικητές θα είναι οι εργάτες, νικήτρια θα είναι η τάξη μας.

Περισσότερα... »
09:34
10 ΧΡΟΝΙΑ Π. Α. ΜΕ
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης
Στις 3 ΑΠΡΙΛΗ 1999 συγκροτήθηκε το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο από αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις με διαφορετική πολιτική αφετηρία, αλλά με κοινούς στόχους και προοπτική. Ήταν καρπός της αναγκαιότητας να βγει το συνδικαλιστικό κίνημα από το τέλμα, την αναξιοπιστία και το συμβιβασμό που το έχει ρίξει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός που κυριαρχεί στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Για τη συσπείρωση και το συντονισμό της πάλης της εργατικής τάξης μπροστά στη σφοδρή επίθεση των μονοπωλίων, της εργοδοσίας. Καρπός της αναγκαιότητας για τη σφυρηλάτηση της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης και του ταξικού προσανατολισμού της πάλης. Για την αποφασιστική ανάπτυξη των αγώνων της κατά του κεφαλαίου, της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να γίνει το ταξικό εργατικό κίνημα πόλος συσπείρωσης και συμμαχίας όλων όσων υποφέρουν από το ζυγό των μονοπωλίων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ιμπεριαλισμού. Για μια φιλολαϊκή πολιτική.

10 χρόνια ΠΑΜΕ

Η ζωή, η δράση, επιβεβαιώνει ότι η γέννησή του αποτελεί σταθμό στην αγωνιστική πορεία του ταξικού κινήματος και ελπιδοφόρα προοπτική για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των εργατοϋπαλλήλων, για την εργατική οικογένεια στο σύνολο της.

10 χρόνια ΠΑΜΕ

Στάθηκε ο ακούραστος οργανωτής της πάλης της εργατικής τάξης. Μπροστά σε όλα τα μέτωπα πάλης. Βρέθηκε μαζί με τους εργάτες και τις εργάτριες, στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, στο δρόμο του αγώνα για κάθε πρόβλημα των εργατών και των εργατριών, των νέων εργαζόμενων, των γυναικών, των συνταξιούχων, των μεταναστών. Για το δικαίωμα στη δουλειά, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, τους μισθούς, τις συντάξεις, την παιδεία, την υγεία, τις συνθήκες δουλειάς. Για όλα τα προβλήματα που απασχολούν την εργατική τάξη, που επηρεάζουν τη ζωή της. Έδειξε με τις θέσεις και τη δράση του ότι η εργατική τάξη είναι παντοδύναμη όταν είναι οργανωμένη και πεισμένη για την αναγκαιότητα της ασυμβίβαστης πάλης με την εργοδοσία και τα κόμματά της.

10 χρόνια ΠΑΜΕ

Με απεργίες, συλλαλητήρια, καταλήψεις, παραστάσεις με όλες τις μορφές πάλης. Οργανωμένα, μαζικά, δυναμικά σε ανυποχώρητο αγώνα με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τις δυνάμεις καταστολής και την εργοδοτική τρομοκρατία.

Μπροστά στον αγώνα κατά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο για την κατάργησή της. Εκφράζει ανυποχώρητα, μαχητικά τα εργατικά συμφέροντα, τα συμφέροντα των «ταπεινών και καταφρονεμένων».

10χρόνια ΠΑΜΕ

Έδωσε ελπίδα, πνοή και προοπτική στην εργατική τάξη. Έτσι σήμερα πολλοί εργάτες το εμπιστεύονται, απευθύνονται σ’ αυτό, ανεξάρτητα αν δε συμφωνούν σε όλα μαζί του.

Αυτό είναι το ΠΑΜΕ. Συσπείρωση των ταξικών δυνάμεων, σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, επιτροπών αγώνα, συνδικαλιστών, εργαζομένων, κίνημα που οργανώνει, διαπαιδαγωγεί, κινητοποιεί την εργατική τάξη.

Πραγματικός εκπρόσωπος των εργαζομένων, των εργατών και των εργατριών, που έχει φάρο την ταξική πάλη ανάμεσα στην εργασία και στο κεφάλαιο, κατά της ταξικής συνεργασίας, των διαλόγων, της υποταγής, των λογικών των «κοινωνικών εταίρων» που αφοπλίζει το εργατικό κίνημα.

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες εργάτες και εργάτριες, τους χιλιάδες εργατοϋπαλλήλους που στηρίζουν την αγωνιστική πορεία αυτά τα χρόνια.

Χαιρετίζουμε τα συνδικάτα, τους συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και παλεύουν μαζί του ακόμα και αν δεν συμφωνούν με το σύνολο των θέσεών του.

Σήμερα μπροστά στην κρίση και την ολομέτωπη επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη, ο λαός, το ΠΑΜΕ αποτελεί το αποκούμπι όλων των εργαζομένων, ασπίδα προστασίας και φάρο συσπείρωσης.

Η γραμμή και το πλαίσιο στόχων πάλης του ΠΑΜΕ στηρίζεται στις αρχές της ταξικής πάλης. Αφετηρία των σκοπών και του αγώνα μας είναι η αλήθεια που κρύβουν εργοδοσία και συμβιβασμένοι συνδικαλιστές ότι η εργατική τάξη είναι ο μόνος παραγωγός του πλούτου που τον καρπώνονται οι εκμεταλλευτές, οι καπιταλιστές γιατί έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής και όσο αυξάνει αυτός ο πλούτος, τόσο πιο πολύ μεγαλώνουν τα βάσανα, η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το μέλλον. Η εργατική τάξη έχει υποχρέωση όχι μόνο να παλεύει για καλύτερους όρους ζωής, αμοιβής και εργασίας, αλλά να διεκδικεί ότι της ανήκει, να διεκδικεί τον πλούτο που παράγει.

Η εργατική τάξη έχει υποχρέωση να διεκδικεί στόχους πάλης και αιτήματα που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες, γι’ αυτό επιμένουμε για :
- 1.400 κατώτερο μισθό, 56 ευρώ κατώτερο μεροκάματο
- Ουσιαστική προστασία των ανέργων. Επίδομα ανεργίας 1120 ευρώ για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.
- Μόνιμη σταθερή δουλειά. Κατάργηση όλων των αντεργατικών μορφών εργασίας. 7ωρο-35ωρο-πενθήμερο.
- Κοινωνικές παροχές και υποδομές που να καλύπτουν δωρεάν τις ανάγκες της εργατικής οικογένειας, των παιδιών, των γυναικών, των ηλικιωμένων.
Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ περιλαμβάνει αιτήματα που καλύπτουν όλες τις πλευρές της ζωής της εργατικής τάξης. Ακολουθεί τη γραμμή του προλεταριακού διεθνισμού, της διεθνούς αλληλεγγύης και του συντονισμού με δυνάμεις που αντιστέκονται στους ιμπεριαλιστές.

Προχωράμε μπροστά, υπολογίζουμε τις δυσκολίες, αλλά τις αντιπαλεύουμε αποφασιστικά. Θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, γιατί γνωρίζουμε ότι η ταξική πάλη είναι σκληρή και ο αντίπαλος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα και τα μέτρα για να βάλει εμπόδια στη δουλειά μας.

Προχωράμε μπροστά σε σύγκρουση με τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό που εκπροσωπεί τη στρατηγική του κεφαλαίου στο εργατικό κίνημα, που στηρίζει την αντιλαϊκή πολιτική της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, των δυνάμεων του Ευρωμονόδρομου. Που συνδιαλέγεται με τον ΣΕΒ στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και του κοινωνικού εταιρισμού.

Προχωράμε μπροστά για την αναδιοργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Για να οργανωθεί η εργατική τάξη στα σωματεία, να τους δώσει ταξικό προσανατολισμό, να αλλάξει το συσχετισμό δύναμης, να συσπειρωθούν νέες δυνάμεις που θα αφήνουν στην άκρη τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Για να οργανωθεί η εργατική τάξη σε επιτροπές αγώνα, σε σωματειακές επιτροπές στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς.

Για να οργανωθούν, να ενταχθούν στην πάλη οι νέοι και οι νέες, οι γυναίκες, οι μετανάστες, οι εργαζόμενες με ελαστικές μορφές εργασίας.

Για να δυναμώσει η κοινή δράση της εργατικής τάξης με την μικρομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης.

Για να χτισθεί η κοινωνική συμμαχία που θα παλεύει σχεδιασμένα, αποφασιστικά κατά της πλουτοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

Για να ενισχυθεί, να εμπλουτισθεί, η Αντιμονοπωλιακή, Αντιϊμπεριαλιστική γραμμή πάλης που θα ανοίξει το δρόμο για ριζικές αλλαγές. Για ανάπτυξη που θα έχει κριτήριο τις ανάγκες, τα συμφέροντα των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών.

Σε αυτήν την ανάπτυξη το κουμάντο θα κάνει η εργατική τάξη με τους συμμάχους της και τα μέσα παραγωγής θα είναι στην ιδιοκτησία του λαού. Η οικονομία θα βασίζεται σε κεντρικό σχεδιασμό, που θα μπορεί να εξασφαλίζει το δικαίωμα πλήρους και σταθερής εργασίας για όλους, να εξασφαλίζει εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα, να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες.

Δυναμώνουμε τον αγώνα στις συνθήκες της κρίσης. Η καπιταλιστική κρίση απαιτεί να δυναμώσει η οργάνωση, η μαζική δράση και κινητοποίηση, η όξυνση της ταξικής πάλης. Τα κόμματα του κεφαλαίου και της Ευρωυποταγής ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ κρύβουν τις αιτίες της κρίσης. Κρύβουν ότι η κερδοφορία είναι η πραγματική αιτία και επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν την εργατική τάξη. Προσπαθούν να περάσουν τη λογική ότι μπροστά στην κρίση χρειάζεται συνεννόηση, συναίνεση και εργασιακή ειρήνη.

Το ΠΑΜΕ έχοντας στις πλάτες του μεγάλες ευθύνες, παλεύει αταλάντευτα για την ενότητα της εργατικής τάξης. Επιδιώκει τη συγκέντρωση και την κινητοποίηση περισσότερων εργατών, εργατριών, νέων, σε ταξική, αγωνιστική κατεύθυνση, σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς του εκπροσώπους, την αντιλαϊκή πολιτική. Για να μην πληρώσει η εργατική τάξη την κρίση, αλλά το κεφάλαιο που τη δημιούργησε.

Επιδιώκει την κοινή πάλη ανάμεσα στους Έλληνες και τους μετανάστες.

Μπορούμε να κάνουμε ακόμα καλύτερα βήματα με αποφασιστικότητα, μαχητικότητα, αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη.

Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Απρίλης 2009

Περισσότερα... »
Κοζάνη, 08.01.2009
13:37
ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ
» Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Περισσότερα... »

← Ορίζον&t... Περιστ&... →

skip to content Kozani Blogs » Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης
Όλα τα blogs του νομού Κοζάνης με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Kozani Blogs » Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης

Feeds

Π.Α.ΜΕ. Κοζάνης (14)